Czym jest Praca nad sobą?

Jeden mały nawyk naraz: odhaczasz go jednym dotknięciem albo wpisem, a raz w tygodniu dostajesz krótki przegląd.

Sesje z przewodnikiem — zacznij nową, wróć do przerwanej albo po prostu pogadaj o tym, co trudne.

Rozmowa to coś innego niż wpis w Dzienniku. Wpis zapisujesz i zwykle nic nie odpowiada. W rozmowie przewodnik dopytuje, kończysz ją, kiedy chcesz, i możesz do niej wrócić później.

Jeśli w rozmowach wraca ta sama sprawa, przewodnik może zaproponować z niej temat. To propozycja do potwierdzenia: zanim cokolwiek powstanie, nazywasz ją po swojemu albo odrzucasz.

Trwałe tematy, do których wracasz, z postępem opowiedzianym po ludzku.

Temat może być problemem albo celem. To ten sam temat opisany z dwóch stron: problem nazywa to, co Ci ciąży, cel nazywa to, do czego chcesz dojść. Wybierz wersję, która brzmi bliżej Twojego zdania o sprawie.

Wybór zmienia jedno pytanie. Przy problemie pytamy, ile to teraz na Tobie waży. Przy celu, jak blisko tego jesteś. Poza tym temat działa tak samo.

Twoją odpowiedź porównujemy tylko z Twoimi wcześniejszymi odpowiedziami, nigdy z innymi ludźmi. Dlatego zamiast wykresu widzisz zdania w rodzaju „wracasz do tego trzeci raz” albo „zdaje się lżejsze niż na początku”.

Temat można zakończyć na dwa sposoby. Domknięty znaczy, że sprawa się ułożyła. Odpuszczony znaczy, że przestała być Twoja. Jedno i drugie jest zakończeniem.

Jeśli przy temacie od dawna cisza, nic nie przepada. Zostaje na liście i możesz od niego zacząć następną rozmowę.

Mapa pracy oczami przewodnika: co przewodnik już rozumie, jaki jest plan, na co się umówiliście.

Proces zbiera to, co przewodnik na razie rozumie: robocze hipotezy, otwarte wątki i to, na co się umówiliście. Hipoteza znaczy zdanie, które może się nie sprawdzić, a nie diagnozę.

Samą mapę się czyta. Nowe rzeczy trafiają na nią dopiero wtedy, gdy je potwierdzisz, a te, które dopisały się same, możesz cofnąć.

Zobowiązania złożone sobie we wpisach — do przejrzenia i odhaczenia.